Η πλούσια αλιευτική παράδοση του Αμβρακικού χάνεται στα βάθη της αρχαιότητας. Οι πρώτες ιστορικές αναφορές ξεκινούν από τους ελληνικούς χρόνους και από την εποχή της αρχαίας Νικόπολης έχουμε και τις πρώτες αναπαραστάσεις σε ψηφιδωτά και αγγεία. Τότε άρχισαν να λειτουργούν τα ιβάρια (διβάρι = vivarium = ιχθυοτροφείο). Στα φυσικά ανοίγματα που υπάρχουν στις λουρονησίδες και τα οποία επιτρέπουν την επικοινωνία των νερών μεταξύ των λιμνοθαλασσών και του Αμβρακικού κόλπου, οι ψαράδες έχουν κατασκευάσει τα λεγόμενα ιβάρια. Τα ψάρια από το Ιόνιο μπαίνουν στον κόλπο τους ανοιξιάτικους μήνες, αναζητώντας θερμότερα και πλουσιότερα σε τροφή νερά και κατευθύνονται προς τις λιμνοθάλασσες. Οι λιμνοθάλασσες την περίοδο αυτή γεμίζουν με γόνο και αναρίθμητα νεαρά ψάρια όπως κεφάλους, τσιπούρες, λαβράκια, γλώσσες, χέλια και μερικά καρκινοειδή.

Ο δίαυλος επικοινωνίας των λιμνοθαλασσών με τη θάλασσα (διβάρια), μετά την είσοδο των ψαριών στις λιμνοθάλασσες (σόδιασμα), αποκόπτεται από καλαμωτές κατασκευές πλεγμένες από καλάμι και ψαθί και στηριγμένες σε δρύινους πασσάλους, ώστε τα μικρά ψάρια να παγιδευτούν, να αναπτυχθούν και να αλιευθούν αργότερα μέσα στη λιμνοθάλασσα. Στις ημέρες μας οι ιχθυοσυλληπτικές αυτές παγίδες έχουν εκσυγχρονιστεί με ανθεκτικότερα υλικά.

Το ψάρεμα στα ρηχά νερά των υγροτόπων γίνεται με επίπεδες, ακαρίνωτες βάρκες, τα λεγόμενα πριάρια. Οι ψαράδες χρησιμοποιούν καμάκια, δίχτυα, αγκιστροκάλαμα, βωλκούς, νταούλια, πεζόβολο και απόχες ανάλογα με τα ψάρια που αλιεύουν. Επίσης, υπάρχει το Νταλιάνι ή Θυννείο, ένας παραδοσιακός τρόπος ψαρέματος που χρονολογείται από το 1922. Πρόκειται για μια παράκτια εγκατάσταση του τοποθετείται στο πέρασμα των ψαριών, τα οποία προκειμένου να αποφύγουν τους θηρευτές τους όπως τα δελφίνια, κινούνται παράλληλα στην ακτογραμμή. Αυτό το εκμεταλλεύονται οι ψαράδες και φτιάχνουν το Νταλιάνι, το οποίο αποτελείται από ένα παρατηρητήριο και ένα μεγάλο βυθισμένο δίχτυ ανθεκτικά δεμένο σε πασσάλους. Ο παρατηρητής παρακολουθεί τη στιγμή που κάποιο κοπάδι ψαριών βρεθεί πάνω από το δίχτυ και ειδοποιεί, τους άλλους ψαράδες για να το ανεβάσουν απότομα αιχμαλωτίζοντας τα ψάρια.

Μέχρι και σήμερα η αλιευτική δραστηριότητα στον Αμβρακικό κόλπο συνεχίζεται ασταμάτητα, αποτελώντας σημείο αναφοράς για τον άνθρωπο. Η διεξαγωγή κάθε χρόνο τοπικών γιορτών με έμβλημά τους τη σαρδέλα, τη γαρίδα, την κουτσομούρα του Αμβρακικού, επιβεβαιώνουν το μακραίωνο δέσιμο του ανθρώπου με τον Αμβρακικό.

Τέλος, στην ευρύτερη περιοχή του Αμβρακικού κόλπου έχουν αναπτυχθεί οργανωμένες μονάδες εκτροφής αλιευμάτων. Η πλέον διαδεδομένη μορφή υδατοκαλλιέργειας είναι η εκτροφή μεσογειακών ειδών, κυρίως τσιπούρα, λαβράκι σε πλωτούς ιχθυοκλωβούς, ενώ στην ευρύτερη περιοχή θα συναντήσουμε καλλιέργειες μυδιών, χελοκαλλιέργειες, κυπρινοτροφεία και καλλιέργειες πέστροφας.