Στη μέση της όμορφης Κορωνησίας μέσα στην αγκαλιά του Αμβρακικού, στέκει κατάκορφα στο λοφίσκο, παντόπτης φύλακας στεριάς και θάλασσας, ο μικρός ναός της Γέννησης της Θεοτόκου, απομεινάρι παλιού και ακμαίου μοναστηριού.
Πρόκειται για έναν από τους παλαιότερους ναούς της βυζαντινής Άρτας και χρονολογείται γύρω στο 10ο αιώνα. Από σωσμένες γραπτές μαρτυρίες μαθαίνουμε ότι το μοναστήρι υπήρχε πριν το 1193. Στα χρόνια δε της λατινοκρατίας και στις αρχές της τουρκοκρατίας είχε πολλούς μοναχούς και γνώριζε μεγάλη ευμάρεια.
Αργότερα όμως, για ποικίλους λόγους έπεσε σε μαρασμό, ώσπου στο τέλος του περασμένου αιώνα εγκαταλείφθηκε από τους μοναχούς κι ερημώθηκε. Ωστόσο παρέμειναν ως σήμερα, έστω και τραυματισμένοι, μάρτυρες της παλιάς ακμής του, ο ναός και το μικρό παρεκκλήσι του Οσίου Ονουφρίου σε απόσταση λίγων μέτρων ανατολικά του ναού. Επίσης διατηρείται το παλιό πηγάδι από όπου υδρευόταν η μονή, καθώς και ερείπια από κελλιά και βοηθητικούς χώρους στα νότια του ναού.
Στο χώρο μεταξύ της Νέας Κερασούντας και της Πέτρας, πάνω σε λόφο, υψώνεται το Κάστρο των Ρωγών. Το κάστρο έχει κτιστεί στα ερείπια της αρχαίας πόλης Βουχέτιο που ήταν αποικία των Ηλείων. Οι πρώτες οχυρώσεις της ακρόπολης έγιναν τον 5ο π.χ. αιώνα και στη σημερινή δομή του κάστρου διακρίνονται οι ογκόλιθοι. Σύμφωνα με τη μυθολογία, ιδρυτής του οικισμού είναι ο Βούχετος, γιος του Εχέτου, που ήταν μυθικός βασιλιάς από την Ήπειρο.
Ο οικισμός πήρε το όνομα Ρωγοί ή Αρωγοί επειδή κατά το Μεσαίωνα έδινε καταφύγιο και βοήθεια (αρωγή) στους πληθυσμούς των παραλίων κατά τη διάρκεια εχθρικών επιδρομών, κυρίως από Σλάβους και Βουλγάρους.
Στη νότια και δυτική πλευρά του ρέει ο ποταμός Λούρος. Η στρατηγική σημασία του κάστρου οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι τα παλιά χρόνια ο ποταμός Λούρος ήταν πλωτός και χρησίμευε σαν οδός μεταφοράς προϊόντων και υλών από την πλούσια ενδοχώρα της Ηπείρου. Το κάστρο, κτισμένο σε ύψωμα επάνω σε καμπή του ποταμού, ήταν σε ιδεώδη τοποθεσία για τον έλεγχο της ναυσιπλοΐας στον ποταμό.
Η εποχή της ακμής του συμπίπτει με την περίοδο της ακμής του Δεσποτάτου της Ηπείρου, τον 13ο και στις αρχές του 14ου αιώνα. Την περίοδο αυτή έγινε η τελευταία ανοικοδόμηση και το κάστρο πήρε τη σημερινή του μορφή.
Στο εσωτερικό, στη βορειοδυτική πλευρά, μια λιθόκτιστη μονόκλιτη βασιλική διηγείται την ιστορία ενός παλιού μοναστηριού του τέλους του 17ου αιώνα. Είναι ένας ναός προς τιμήν της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, ο οποίος ανακαινίστηκε και αγιογραφήθηκε στα τέλη του 17ου αιώνα και αποτελεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο.
